JOYKARE

Met een paar keer subsidie van zijn directeur van de PABO waar Maarten werkt, heeft hij een klein schooltje opgezet, midden in de bush in de buurt van Gulu (2003). Tijdens de opening aten de ouders kip en werd er een afgekloven botje naar een struik gegooid. Daar kwam een handje uit…. Het bleek een jongetje, gehandicapt en met littekens op zijn huid. Handicap en autisme wordt in Oeganda door velen als duivels gezien en Ronald, zo bleek zijn naam, leefde als een soort wild dier in de bush. Zijn grootvader was in de buurt, verder was er niemand. Zijn handicaps waren misschien ook niet aangeboren.

Nu, zeven jaar verder, leeft Ronald veilig op een binnenplaats, krijgt op zijn niveau les, en is uitgegroeid tot een prachtig joch. Samen met Joyce is Maarten begonnen aan de bouw van een  centrum, een veilige plek, voor kinderen met een fysieke en/of mentale handicap. Het centrum heeft als doel om deze kwetsbare kinderen een plek te bieden waar zij zich zo goed mogelijk kunnen ontwikkelen. Waar mogelijk leren zij vaardigheden om uiteindelijk zelfstandig te kunnen leven. Een klaslokaaltje, een deskundige leerkracht, een hulpmoeder en twee units ieder geschikt voor de permanente opvang van 4 kinderen is het resultaat. Al is JoyKare nog volop in ontwikkeling de droom is ‘uitbreiding’, voor nog meer kinderen, die nu worden weggestopt en/of opgesloten.

 

COPYRIGHT © THOTH-WORLDWIDE